رونق تولید ملی | یک‌شنبه، ۳ شهریور ۱۳۹۸

وجیهه نوزادی - نمایش محتوای موسیقی

 

 

وجیهه نوزادی

Loading the player...

 

«وجیهه نوزادی» یکی از شاعران جوان استان خراسان جنوبی و متولد بهمن ماه سال 1365 در شهرستان بیرجند است. وی دارای تحصیلات کارشناسی ارشد در رشته شهرسازی است .

هرچند کارشناسی ارشد شهرسازی خوانده است؛ اما طبع لطیفی دارد و از زمان دبستان که معلم او را تشویق به خواندن انشاهایش کرده، استعداد نوشتن و سرودن در او شکوفا شده است.

شروع شعر گفتنش با شعری درباره دفاع مقدس بوده است. وی می گوید: «خاطرات پدرم از دفاع مقدس و جنگ از دوران کودکی با من بوده است. کتابخانه پدر پر از کتابهای جنگ و دفاع مقدس است و از 10- 15 سالگی کتابخانه پدر جلوی چشمانم بود. بعد از آن هم در دوران کارشناسی که در تهران تحصیل می کردم به آسایشگاه جانبازان شیمیایی و اعصاب و روان سر می زدم و حضور در آنجا و ارتباط داشتن با آنها در بیان احساساتم و شعر گفتنم تاثیر زیادی داشت. کسی که شاعر و نویسنده است دنیای متفاوتی دارد. کلاس اول که می توانستم بنویسم اینکه می توانستم بنویسم برایم یک دنیا بود. زنگ های انشاء هر هفته من انشاء می خواندم و کتاب های زیادی می خواندم ...».

گذر زمان نوع نوشتن را تغییر داده و او داستان و رمان می نویسد و  بیش از ده سال است که شعر می گوید البته به گفته خودش سبک خاصی برای شعر گفتن ندارد و هم کلاسیک و هم سپید کار می کند و در محدوده قالب و محتوای خاصی نیست.

نوزادی به مدت 10 سال در حوزه شعر و داستان کوتاه فعالیت داشته است .

وی می گوید: «در دوران دانشجویی در دانشگاه تهران با مرحوم قیصر امین پور آشنا شدم و با اینکه رشته ام ادبیات نبود ولی در جلسات ، کارگاه ها و کلاس های ایشان شرکت می کردم . در آن زمان شعر زیاد نمی گفتم و فقط بخشی از زندگی ام شعر بود و بیشتر شعر می شنیدم ولی الان تمام زندگی ام شعر شده است» .

وجیهه نوزادی می گوید: «تاکنون مجموعه شعری چاپ نکرده ام، البته قصد دارم دو مجموعه متفاوت چاپ کنم».

خانم نوزادی در کنار شعر و شاعری ، چند وقتی است که نویسندگی در حوزه تاریخ شفاهی را شروع کرده و کتاب "زملیکا" اولین تجربه حرفه ای او در این زمینه است . وی مجموعه خاطرات پدرش از 159روز اسارت در سوریه را در قالب این کتاب  نوشته است . وی در توضیح این اثر می گوید: «این مجموعه خاطرات 48 نفر ایرانی اسیر شده به مدت 159 روز در سوریه است. زملیکا نام منطقه ای است که این 48 نفر در آن اسیر بودند».

 خانم نوزادی در توصیه به دیگران می گوید: «به نظرم برای شاعر یا نویسنده شدن، یک طرف علاقه و استعداد و طرف دیگر پشتکار مهم است و الان دنیای ادبی به سویی می رود که اگر بخواهیم از قافله عقب نمانیم، باید خوب شعر خواند و مطالعه کرد».

از جمله افتخارات خانم وجیهه نوزادی می توان به : « کسب عنوان گروه برگزیده سوم پنجمین جشنواره شعر ملی زاگرس در بخش شعر سپید در سال  1392 ، کسب مقام دوم چهارمین کنگره شعر پاسدار در سال 1393 و کسب رتبه دوم در بخش داستان کودک و نوجوان دوازدهمین جشنواره شعر و داستان جوان سوره با اثر «بابای شماره یک» در سال 1393 » اشاره کرد.

قطعه شعری از وجیهه نوزادی :

«همین که می روی،

دلتنگ می شوم،

و به جغرافیای نقشه زل می زنم،

شانه هایم درخت می شود،

ابرو بالا می اندازم،

و چشم هایم بلوط می چیند،

پاهایم را در آب های خلیج فارس دراز می کنم،

دست هایم را به مشهد می برم،

و در چمدانت کمی نبات تبرک می گذارم،

به شعر برمی گردم،

و تو را از زیر آن رد می کنم،

و پشت تمام نقشه را آب می ریزم،

با بهار که برگشتی،

این شعر تمام شده است،

باید بگردی و،

هر تکه ی مرا گوشه ای از نقشه پیدا کنی،

و به هم بچسبانی،

شاید،

شبیه همان دختری شود،

که روزی دوستش می داشتی!» .