جهش تولید | سه‌شنبه، ۲۹ مهر ۱۳۹۹

شاعر نامی " علی اشرف صبوحی" - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

شاعر نامی " علی اشرف صبوحی"

 

صبوحی در نیمه دوم سدة دوازدهم و اوایل سده سیزدهم هجری قمری می زیسته است . وی در بیرجند متولد شد و در روستای زیروچ که در 6 کیلومتری بیرجند واقع است رحل اقامت گزید و در همین روستا چشم از جهان فرو بست . صبوحی شاعری بذ له گو و شوخ طبع بوده و هزل و هجو بسیار گفته است.

از صبوحی یک نصاب 200 بیتی تحت عنوان فرهنگ صبوحی باقی مانده که این نصاب دارای 500 واژة گویشی شامل اسم ، فعل صفت ، ضمیر و …. می باشد و معنی آنها داده شده است . دکتر جمال رضائی استاد دانشگاه تهران در سال 1344 به ضمیمة مجله دانشکده ادبیات این نصاب را تحت عنوان گویش بیرجند مورد بررسی قرار داده و چاپ کرده است.صبوحی با شیخ عبدالکریم اشراق ، که از دانشمندان و شاعران بنام زمان خود بود خویشاوند و معاصر بوده و در سال 1229 ه . ق ( 1192 شمسی ) در گذشته است.

از صبوحی جز نصاب اشعار دیگری باقی مانده است که در نسخ خطی یافت می شود . نمونة آن یک مثنوی 95 بیتی است که با موضوع عشق مجازی شروع شده و سرانجام به عشق حقیقی منتهی می گردد و در کتاب بهارستان این مثنوی آمده است . این دو شعر معروف که در آرامگاهها بسیار دیده می شود ، از صبوحی می باشد:

این خط جاده ها که به صحرا نوشته اند              یاران رفته با قلم پا نوشته اند

لوح مزارها همه سربستة نامه هاست               كز آخرت به مردم دنيا نوشته اند

در نگاه بیشتر ببینید