جهش تولید | پنج‌شنبه، ۸ آبان ۱۳۹۹

ستاره - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

ستاره

« ستاره » گوی پرنور و بسیار داغی از پلاسماست که انسجام خود را توسط نیروی گرانش حفظ می‌کند .

نزدیکترین ستاره به زمین خورشید است . سایر ستارگان که در شب از روی زمین قابل دیدن هستند ، به دلیل فاصله‌ بسیار دورشان به شکل نقاطی ثابت و روشن دیده می‌شوند . در طول تاریخ ، ستاره‌های برجسته‌تر ، تحت گروه هایی به نام صورت‌ها و صورت ‌واره‌های فلکی ، گروه‌بندی شده‌اند و روشن‌ترین ستارگان نیز نام‌‌گذاری شده‌اند .

یک ستاره حداقل در بخشی از عمر خود ، به دلیل همجوشی گرما‌ هسته ‌ای هیدروژن به هلیم در مرکز آن ، می‌درخشد . انرژی ایجاد شده از بخش درونی ستاره می‌گذرد و به فضای بیرونی اطراف تابیده می‌شود . وقتی ذخیره هیدروژن در هسته یک ستاره رو به اتمام می‌رود ، تقریبا تمام عناصر طبیعی سنگینتر از هلیم از طریق سنتز هسته‌ای , یا در برخی از ستارگان از طریق سنتز هسته‌ای ابرنواختری در هنگام انفجار آنها پدید می‌آیند . ستاره در اواخر دوران عمر خود ممکن است شامل ماده تباهیده نیز باشد.  جرم کلی یک ستاره تعیین‌کننده مراحل تکامل و سرنوشت نهایی آن است . سایر مشخصات یک ستاره مانند قطر و دما در طول عمر ستاره متغیر هستند .

زندگی یک ستاره از رمبش گرانشی یک سحابی گازی آغاز می‌شود که عمدتا شامل هیدروژن به همراه هلیم و کمی از عناصر دیگر است . وقتی که چگالی هسته ستاره به اندازه کافی می‌رسد ، هیدروژن در فرایندی پایدار توسط همجوشی هسته‌ای به هلیم تبدیل شده و انرژی فراوانی آزاد می‌شود . سایر قسمتهای داخلی ستاره این انرژی را از طریق فرآیندهای تابش و همرفت به بیرون انتقال می‌دهند . فشار داخلی ستاره از فروریختن آن براثر نیروی گرانشی خودش جلوگیری می‌کند . وقتی که سوخت هیدروژن ستاره به پایان می‌رسد ، اگر جرم ستاره حداقل ۰.۴ بار از خورشید بزرگتر باشد ، منبسط شده و تبدیل به غول سرخ می‌گردد . پس از آن ستاره به مرحله تباهیدگی رسیده و بخشی از جرم خود را در فضا دفع می‌کند که بعدها در تشکیل ستارگان نسل جدیدتر با عناصر سنگین‌تر به کار می‌رود  و هسته ستاره هم به بقایای ستاره‌ای تبدیل می‌شود که ممکن است کوتوله سفید ، ستاره نوترونی و یا در صورت کافی بودن جرم سیاهچاله باشد .

ستارگان دوتایی یا چندتایی شامل دو یا چند ستاره می‌شود که در میدان گرانش یکدیگر اسیر هستند و معمولا در مدارهای پایداری به دور یکدیگر می‌گردند . وقتی دو ستاره خیلی به هم نزدیک باشند ، برهمکنش گرانشی میان آنها بر تکامل آنها تاثیر می‌گذارد . ستارگان می‌توانند بخشی از ساختارهای بزرگ مثل خوشه‌های ستاره‌ای و یا کهکشانها باشند .

انرژی ستارگان ناشی از واکنش‌های هسته‌ای است . ماده اصلی تشکیل دهنده ستارگان رشته اصلی، هیدروژن است . هیدروژن موجود در ستارگان طی فرآیند همجوشی هسته‌ای به هلیوم تبدیل می‌شود و در حین این واکنش گرما و نور بسیار زیادی تابش می‌یابد .

هر ستاره دارای دوره عمر می‌باشد که بسته به نوع ستاره متفاوت است . ستارگان حجیم با نور بیشتر و حرارت زیاد عمر کوتاهتری نسبت به ستارگان کم نور و کوچک دارند . پایان عمر هر ستاره بستگی به میزان ذخیره هیدروژن در آن دارد.  زمانی که هیدروژن درون ستاره‌ای پایان یابد هلیوم تبدیل به سوخت اصلی می‌شود و می‌سوزد . سوختن هلیوم سبب ایجاد گرمای بسیار زیادی می‌شود که تا آن زمان در ستاره پیش نیامده است . این گرمای زیاد سبب انبساط ستاره می‌شود و حجم آن را چند برابر می‌کند .

ستارگان عظیم پس از این مرحله آنقدر انبساط یافته‌اند که دیگر نمی‌تواند جاذبه‌ای روی سطوح بیرونی خود داشته باشند . پس از آن این ستارگان منفجر شده و تبدیل به نواختر می‌گردند . هرچه ستاره بزرگ‌تر باشد میزان نواختر بزرگ‌تر خواهد بود . غولها تبدیل به ابرنواختر می‌گردند . پس از آن این ستاره‌ها بسته به نوع نواختر ادامه عمر می‌دهند . نواختران معمولی تبدیل به کوتوله شده و عمری طولانی را آغاز می‌کنند . اما ابر نواختران در خود فرو می‌ریزند و بسته به جرم هسته آنها ستارگان بسیار کوچکی و چگالی به نام ستارگان نوترونی بوجود می‌آورند . این ستارگان عمر طولانی دیگری در پیش خواهند داشت . بعد از آن کوتوله‌ ها یا کوتوله‌های سفید تبدیل به کوتوله سیاه شده و تا آخر جهان زندگی خواهند کرد . اگر جرم آن بسیار زیادتر از این موارد باشد تبدیل به سیاه چاله می‌شود .

Loading the player...