رونق تولید ملی | یک‌شنبه، ۲۸ مهر ۱۳۹۸

روستای چنشت - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

روستای چنشت

 

روستای «چِنِشت»، یکی از روستاهای دهستان نهارجان بخش مود از توابع شهرستان سربیشه است که در میان رشته کوه باقران قرار گرفته و فاصله آن تا بیرجند (مرکز استان خراسان جنوبی)، ۶۰ کیلومتر است.

این روستا به علت وجود جاذبه‌های طبیعی، تاریخی و فرهنگی به عنوان یکی از روستاهای هدف گردشگری در استان خراسان جنوبی شناخته می‌شود.

به علت وجود چهار رودخانه فصلی در این روستا، نام آن «چند شط» بوده که به مرور زمان تبدیل به چنشت شده‌است. چنشت را هم وزن «بهشت» می‌دانند، که پیش از این به علت زیبایی طبیعی و وجود چهار رودخانه فصلی و نیز سرسبزی آن، گروهی از دامداران در سالیان دور، این منطقه را جهت سکونت خود برگزیدند و به مرور زمان، نام کنونی را به خود گرفته‌ است.

روستای چنشت به علت قرار گرفتن در میان 4 رودخانه و نیز کوهستانی بودن آن، دارای باغات و مزارع بسیاری است. آب و هوای آن معتدل کوهستانی بوده که از زمستان‌های سرد و تابستان های خنک برخوردار است، ارتفاع آن از سطح دریا برابر 2150 متر است.

چنشت که در داخل ارتفاعات جنوب شهرستان بیرجند قرار گرفته است؛ به دلیل مورفولوژی خاص و موقعیت جغرافیایی آن و هم چنین داشتن مردمی با آداب و رسوم ویژه، وجود امامزاده سید حامد علوی (ع) و دو غار معروف، کلکسیونی از انواع جاذبه های گردشگری را در خود جای داده است که در اغلب ایام سال گردشگران زیادی از استان و خارج از استان را در خود جای می دهد. بافت مسکونی روستا، آرامگاه یا مزار سیدحامد علوی و فرزندانش، غار چنشت و چهل چاه از جمله آثار تاریخی این روستا هستند.

استقرار روستا در منطقه میانکوهی، چشم‌انداز کوهستانی زیبا و جذابی به آن بخشیده است و روستا در میان باغات گردو و دیگر میوه‌ها محصور شده است و مناظر زیبایی از تلفیق طبیعت و بافت مسکونی پدید آورده است.

در این روستا و در دامنه کوه دو غار به نام غار چنشت و غار چهل چاه وجود دارد. غار چنشت در شمال روستا قرار گرفته و در اثر زمین لرزه های رخ داده در طول تاریخ ایجاد شده است و حدود 60 متر طول دارد. غار چهل چاه در مجاورت غار چنشت واقع شده و بیش از هزار و چهار صد سال قدمت دارد براساس متون تاریخی نخستین بار، حدود 600 سال پیش توسط سید محمد مشعشع کشف شده است در وسط غار، حوضی ساخته شده از آجر و سنگ و آثار زندگی انسان مانند سفال، چوب و پارچه بجا مانده است.

جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵ بنا به سرشماری مرکز آمار ایران ۱۰۰۹ نفر بوده ‌است.

لباس مردم این روستا از نوع خاصی است که کمتر در نقاط دیگر استان خراسان جنوبی یافت می‌شود. البته لباس مردان در چند سال اخیر به لباس سایر مردم منطقه شبیه شده‌است. اما بزرگان و پیران از لباس دیگری که شامل یک پالتوی بلند که تمام بدن را می‌پوشد و شال سر و در برخی مواقع از کلاه معمولی استفاده می‌کنند. لباس زنان آنها از رنگ های شاد و متنوع تشکیل شده و شامل سه قسمت چارقد قرمز یا آبی گلدار، کلاه نقره‌ای و نقره دوزی شده و پیراهن زنانه به رنگ های سبز و قرمز یا آبی است که امروزه بیشتر در مراسم ها از آن استفاده می ‌نمایند.

شغل اصلی مردم روستا کشاورزی و دامداری است. در این روستا تعداد ۱۷ مرکز پرورش مرغ (مرغداری) بوده و تعدادی از مردم این روستا به این شغل مشغول هستند. زنان این روستا به صنایع دستی علاقه و اشتغال دارند. برخی از مردم به شغل قالی بافی و فرش بافی نیز اشتغال دارند و در ایام بهار و تابستان مردم به جمع آوری داروهای گیاهی در کوهستان های اطراف مشغول می‌باشند.