جهش تولید | پنج‌شنبه، ۶ آذر ۱۳۹۹

دیدگاه قرآن در مورد وحدت - نمایش محتوای خبر

 

 

دیدگاه قرآن در مورد وحدت

دیدگاه قرآن در مورد وحدت

قرآن کریم تمام امّت اسلامى از هر ملیّت و قومى که هستند را به اتحاد و یگانگى به جهت دفاع از اسلام و مقابله با دشمنان دعوت کرده است، اینک به برخی از آیات اشاره مى کنیم؛

خداوند متعال در آیه 13 سوره حجرات مى فرماید: یا أَیُّها النّاسُ إِنّا خَلَقْنَاکُمْ مِن ذَکَر وَ أُنثَى وَ جَعَلْنَاکُمْ شُعُوباً وَ قَبَآئِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِندَ اللهِ أَتْقَیکُمْ : اى مردم! ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم و شما را تیره ها و قبیله ها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید؛ و (اینها ملاک امتیاز نیست) گرامى ترین شما نزد خداوند با تقواترین شماست.

اختلافات در رنگ، زبان، و وطن، همگى از عوامل عرضى است که مربوط به جوهر و حقیقت انسان نمى باشد و از آیه فوق استفاده مى شود که قرآن منکر قومیت نیست، بلکه به آن اعتراف کرده و آن را از شئون خلقت میداند، ولی آن را تنها به جهت شناخت و جذب و کمک به یکدیگر قرار داده نه وسیله اى براى تفاخر و نزاع. لذا خداوند در آخر آیه مى فرماید:«إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِندَ اللهِ أَتْقَیکُمْ»: یعنی معیار برترى تقوا است . و در سایه تقوا و پرهیزکاری اختلافات برچیده و مسیر وحدت تحکیم خواهد بخشید.

همچنین خداوند در آیه 92 سوره انبیاء مى فرماید: إِنَّ هذِهِ أُمَّتُکُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَ أَنا رَبُّکُمْ فاعْبُدُونِ: (این) پیامبران بزرگ و (پیروانشان) همه امّت واحدى بودند (و پیرو یک هدف) و من پروردگار شما هستم؛ مرا پرستش کنید.

قرآن درصدد گسترش روحیه برادرى در بین عموم مردم خصوصاً مسلمانان است. به همین جهت قرآن کریم در آیه 10 سوره حجرات تمام مؤمنان را برادر یکدیگر خطاب کرده و مى فرماید: إِنَّما الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ : مؤمنان برادر یکدیگرند و در جهت حفظ منافع مشترک، مسلمانان همچون اعضاى یک خانواده هستند. چرا که خداوند متعال در آیه 2 سوره مائده مى فرماید: وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوَى: و (همواره) در راه نیکى و پرهیزگارى با هم همکاری کنید. از این آیه استفاده می شود که بهترین همکاری و همیاری در سایه اتحاد و وحدت شکل خواهد گرفت.

و در آیه 11 سوره حجرات نیز مى فرماید: یاأَیُّها الَّذِینَ آمَنُوا لاَ یَسْخَرْ قَوْمٌ مِن قَوْم عَسَى أَن یَکُونُوا خَیْراً مِنْهُمْ وَ لاَ نِسَآءٌ مِنْ نِسَآء عَسَى أَن یَکُنَّ خَیْراً مِنْهُنَّ وَ لاَ تَلْمِزُوا أَنفُسَکُمْ وَ لاَ تَنابَزُوا بِالاْلْقابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الاْیمانِ وَ مَنْ لَمْ یَتُبْ فأُولَـئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ: اى کسانى که ایمان آورده اید! نباید گروهى از مردان شما گروه دیگر را مسخره کنند، شاید آن ها از این ها بهتر باشند؛ و نه زنانى زنان دیگر را، شاید آنان بهتر از اینان باشند؛ و یکدیگر را مورد طعن و عیبجویى قرار ندهید و با القاب زشت و ناپسند یکدیگر را یاد نکنید، بسیار بد است که بر کسى پس از ایمان نام کفرآمیز بگذارید؛ و آن ها که توبه نکنند، ظالم و ستمگرند. از این آیه استفاده مى شود که اقوام نباید قوم خود را برتر دانسته و اقوام دیگر را به باد استهزاء و مسخره بکشند.

خداوند متعال در آیه 22 سوره مجادله مى فرماید: أَلاَ إِنَّ حِزْبَ اللهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ : بدانید «حزب الله» پیروز و رستگارانند. خداوند متعال تنها حزب رستگار شده را حزب الله مى داند و هرگز رستگارى را در قوم گرایى، رنگ، زبان و ادعاهاى قبیله اى قرار نداده است. از آیات قرآن استفاده می شود که وحدت باید بر اصول و ارزش های الهی باشد. و برای اصول مشترک و اهداف مشترک مسلمانان با هم متحد و منسجم گردند.

منبع : وب سایت صدا و سیمای مرکز خراسان جنوبی