جهش تولید | چهارشنبه، ۷ آبان ۱۳۹۹

بسکتبال - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

بسکتبال

« ورزش بسکتبال » يک بازي گروهي و هيجان آوري است که در آن بازيکنان بايد داراي سرعت عمل و تحرک بسيار باشند . خصوصياتي چون آمادگي جسماني ، وقت شناسي ، همکاري ، گذشت ، سرعت و دقت و همچنين ابتکارات و فنوني که ورزشکاران از خود بروز مي دهند اين بازي را مفرح و شادي آن را لذت بخش مي نمايد.

** تاریخچه بسکتبال در جهان :

جیمز نای اسمیت یک پزشک کانادایی بود که به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و تابعیت آن کشور را گرفت . در سال ۱۸۹۱ یعنی زمانی که دکتر نای اسمیت در دانشگاه ورزش اسپرینگ فیلد (واقع در ایالت ماساچوست آمریکا) درس می‌داد ، رئیس دانشگاه از او خواست ورزشی ابداع و اختراع کند که دانشجویان بتوانند در فصل زمستان در سالن به آن بپردازند تا آمادگی جسمانی خود را برای پرداختن به مسابقات میدانی فوتبال ، هاکی و بیس بال ، در فصل بهار و تابستان حفظ کند .

دکتر نای اسمیت پس از بررسی رشته‌های موجود ورزشی ، دریافت که ورزش جدید باید :

توپ در آن نقش داشته باشد ، به صورت گروهی به اجرا در آید ، اصل رقابت در آن رعایت شود ، بر مهارت استوار باشد و هیچ گونه خشونتی و برخوردهای سخت بدنی مبتنی نباشد .

حاصل این افکار و اندیشه‌ها ورزشی شد به نام بسکتبال که امروزه پس از سپری شدن نزدیک به یک قرن و اندی از اختراع آن ، از پر طرفدارترین و هیجان انگیزترین رشته‌های ورزش بین المللی است . دکتر نای اسمیت در شروع کار دو سبد که مخصوص حمل میوه بود بر دیوار دو طرف سالن ورزش دانشگاه و در ارتفاعی بلندتر از قد یک انسان قد بلند نصب کرد و به دو گروه از ورزشکاران جوان دانشگاه آموزش داد که توپی را دست به دست بدهند و سعی کنند آن را به درون سبد بیندازند . در این حال ، تیم مقابل باید بکوشد که مانع از انجام این کار شود و توپ را هم از چنگ حریف بربایند و تصاحب کند. نخستین مسابقه‌ای که به این ترتیب و به صورتی تجربی ترتیب یافت میان دو تیم ۹ نفره در کالج اسپرینگ فیلد بود و اولین گل تاریخ بسکتبال را هم یکی از بازیکنان به نام «ویلیام چیلس» به سبد انداخت . بعدها شخصی به نام «فرانک ماهان» با توجه به اینکه در زبان انگلیسی سبد را بسکت (BASKET) و توپ را بال (BALL) می‌گویند ، این ورزش را بسکتبال نامید . دکتر نای اسمیت ، برای آنکه بازی بسکتبال خشن نشود ، مقررات دقیقی برای آن به وجود آورد .

بعضی از مقررات اولیه بسکتبال چنین بود : بازیکنان حق نداشتند توپ را از دست هم بربایند . بازیکنی که توپ را در اختیار داشت ، نباید با آن راه برود یا بدود . هل دادن و هر نوع خشونت ممنوع بود . فقط بازیکنانی که توپ را در اختیار نداشتند می‌توانستند به هر طرف بدوند و جا بگیرند . بازیکن توپ به دست باید توپ را به طرف یاران خود پرتاب کند و به آنها برساند .

در آغاز ، ته سبد هم بسته بود و هر بار که توپ به درون سبد می‌افتاد باید کسی به کمک نردبان توپ را از سبد بیرون بیاورد . در سال ۱۸۹۲ شخصی به نام «لئو آلن» سبد بسکتبال را که تا آن روز از ترکه چوب یا الیاف بود و به همین دلیل به زودی پاره و فرسوده می‌شد ، از سیم بافت تا استحکام بیشتری داشته باشد . دیری نگذشت که این ورزش جدید طرفداران زیادی در میان دانشجویان دانشگاه اسپرینگ فیلد و دیگر دانشگاه‌ها یافت .دکتر نای اسمیت هم مقررات و قوانین بسکتبال را کامل تر کرد و نسخه‌هایی از آن را به هر دانشگاه یا باشگاهی که علاقمند بود ارسال داشت . این مقررات در سال ۱۸۹۲ میلادی به صورت کتابچه‌ای برای استفاده عموم منتشر شد . کشور کانادا نخستین کشور خارجی بود که ورزش بسکتبال به آن راه یافت . دیگر کشور‌ها هم بتدریج و در سال‌های بعد پذیرای این ورزش جدید شدند : فرانسه در سال ۱۸۹۳ ، چین و هندوستان در سال ۱۸۹۴ ، انگلستان در سال ۱۸۹۴ ژاپن در سال ۱۹۰۰ و .. . نخستین مسابقه رسمی بسکتبال در سال ۱۸۹۶ بین دو تیم از دو دانشگاه شیکاگو و آیوا برگزار شد . نتیجه این بازی تاریخی ۱۵ بر ۱۲ به سود تیم دانشگاه شیکاگو بود . در سال ۱۹۳۰ دکتر نای اسمیت کتابی درباره خواص بسکتبال تالیف کرد تا نشان دهد که بازی بسکتبال گرچه بسیار پر تحرک است اما حتی برای سالمندان هم خطری ندارد و آسیبی متوجه اعضای حیاتی بدن (قلب و کلیه) نخواهد شد .

با گذشت زمان قوانینی برای انجام بازی وضع شد. مثلا تعداد بازیکنان هر تیم ۹ نفر تعیین گردید. سپس به ۷ نفر تقلیل یافت و بالاخره این تعداد به ۵ نفر کاهش یافت و تثبیت شد. هر بازیکن می‌توانست در موقع وقوع خطا به جای کلیه بازیکنان تیم خود پرتاب آزاد را انجام دهد. هر تیم می‌توانست از شروع تا پایان بازی توپ را در زمین خود به طور دلخواه نگهداری نماید. هر بار که توپ گل می‌شد بازی با بین طرفین یا جامپ بالjump ball از وسط زمین ادامه می‌یافت. بازیکنان بلند قد می‌توانستند در نزدیک سبد قرار گیرند و توپ را به آرامی در سبد جای دهند ( قانون سه ثانیه وجود نداشت). در آن زمان سعی شد توجه مدیران مدارس و مسئولان سازمان‌های ورزشی را به آموزش بسکتبال جلب نمایند. باوجود این تلاش مداوم و پیگیر، آموزش بسکتبال برای مربیان حالت جنبی داشت و اساساً فعالیت آن‌ها در ورزش‌های رقابت‌آمیز دیگری مانند فوتبال آمریکایی متمرکز بود .

امروزه با این که ورزش بسکتبال یکی از معروفترین و پرطرفدارترین ورزش‌های جهان است و تغییرات زیادی یافته‌است ، هنوز اصول اساسی آن مانند زمان دکتر ناسمیت است .

یک زمین قانونی و مناسب برای بسکتبال باید کاملاً مسطح و بدون هر گونه مانع و برآمدگی باشد . این ورزش را نمی‌توان در زمین‌های خاکی یا چمن اجرا کرد . بلکه سطح زمین باید از مواد سفت مانند آسفالت ، سیمان یا چوب پوشیده شده باشد . میدان‌های بسکتبال همه به یک اندازه نیست . زمین بازی برای خردسالان کوچکتر از زمین بزرگسالان است . مسابقات رسمی در میدان‌هایی به شکل مستطیل به طول ۲۶ متر و عرض ۱۴ متر برگزار می‌شود که طول وعرض زمین را می‌توان به نسبت دو متر در یک متر کم و زیاد کرد . زمین بسکتبال به شکل خاصی خط کشی می‌شود . خط‌های دور زمین به پهنای ۵ سانتی متر است . از مرکز زمین و به موازات عرض زمین خطی کشیده می‌شود که زمین بازی را به دو قسمت مساوی تقسیم می‌کند . در وسط زمین دو دایره متحدالمرکز رسم می‌کنند به شعاع‌های ۹۰ سانتی متر و 180 سانتی متر . مرکز این دایره‌ها که درست مرکز زمین است محل آغاز بازی است .

 

**قوانین بازی بسکتبال عبارتند از :

1) قانون دبل (Double) :

دریبل کردن از زمانی شروع می‌شود که بازیکن کنترل توپ را دراختیار گرفته و با انداختن و زدن آن در تماس با زمین دوباره آن را قبل از اینکه به بازیکن دیگری برخورد کند لمس نماید. زمانی دریبل خاتمه می‌پذیرد که با دست آن را گرفته و یا اجازه دهد توپ در دست یا دست‌ها استراحت نماید. زمانی که توپ با دست دریبل کننده در تماس نیست، تعداد گامهای برداشته محدود نخواهد بود. بازیکن مجاز نیست پس از خاتمه دریبل، برای بار دوم اقدام به دریبل نماید. درصورتی‌که این عمل را انجام دهد مرتکب تخلف «دبل» شده‌است.

2) قانون رانینگ (تراولینگ) :

بازیکنی که توپ را دراختیار دارد می‌تواند یک پای خود را به هر سمتی که می‌خواهد، یک یا چند مرتبه حرکت دهد. درصورتیکه پای دیگرش که آن را پای «پیوت» می‌نامند ثابت باشد. رانینگ حرکتی است که بازیکن صاحب توپ در داخل زمین یک یا دو پای خود را بدون توجه به محدودیت فوق حرکت دهد یا گام‌های او با دریبل‌های بازیکن تناسب نداشته باشد.  خطا های حرکت رانینگ عبارتند از : دویدن با توپ بدون دریبل بیش از یک گام ، برداشتن گام اضافه در سه گام ، لی آپ و پاور موو ( Power move )، برداشتن گام ریز در سه گام بطوری که قابل تشخیص نباشد ، کشیده شدن پا روی زمین برای فاصلهٔ بیش از 5 سانتی متر در هر حرکت ، پرش با توپ و برگشت به زمین بدون رها کردن آن . برای مثال بازیکنی که به قصد شوت ، پرش جفت می‌کند اگر به زمین برسد و هنوز توپ را رها نکرده باشد ، رانینگ کرده  ، اگر بازیکن در اوت ، هنگام پرتاب اوت با توپ حرکت کند .

3) قانون سه ثانیه :

زمانی که تیمی کنترل توپ را در زمین حمله موقعی که ساعت در جریان باشد، دراختیار دارد، هیچ یک از نفرات آن تیم نمی‌تواند مدت سه ثانیه در منطقهٔ ذوزنقهٔ حریف یا روی خطوط ذوزنقه حریف بماند .

4) قانون ۲۴ ثانیه :

اگر تيمي مالك توپ شده باشد. بايد در عرض 24 ثانيه توپ را وارد حلقه حريف بكند يا به طرف حلقه تيم مقابل شوت بزند در زدن شوت توپ بايد حتماً به حلقه بخورد تا 24 ثانيه صفر شود اگر توپ به تخته بخورد 24 ثانيه ادامه مي يابد و اگر توپ توسط تيم مقابل اوت شود باز هم 24 ثانيه ادامه مي يابد. 24 ثانيه موقعي صفر مي شود كه 1- خطا صورت بگيرد 2- بازيكن تيم مقابل با پا توپ را به اوت بياندازد. اگر دستگاه 24 ثانيه بوق بزند و توپ از دست بازيكن رها شده و در هوا باشد، اگر گل شود گل قبول مي باشد. اگر در هوا با دست بازيكني لمس شود و گل شود گل مردود مي باشد .

5) قانون هشت ثانیه :

زمانیکه یک تیم توپ را در زمین خودی تحت کنترل می‌گیرد، باید در عرض ۸ ثانیه توپ را به زمین حمله بفرستد. تخطی از این قانون، تخلف «هشت ثانیه» نامیده می‌شود و داور توپ را در اختیار تیم مقابل قرار خواهد داد.

6) قانون 5 ثانیه :

بطور کلی هیچ یک از بازیکنان تیم نمی‌توانند توپ را بیش از ۵ ثانیه نزد خود نگه دارند.

7) قانون نیمه (برگشت توپ به زمین دفاعی) :

زمانی که یک بازیکن در زمین حریف (زمین حمله) مالکیت توپ را در اختیار می‌گیرد، نباید توپ را به زمین دفاعی (زمین خودی) برگرداند. چه با پاس به یاران خود چه با دریبل کردن خودش آن را به زمین خودی برگرداند. این کار یک تخلف است و توپ دراختیار تیم مقابل قرار خواهد گرفت.

تذکری در این رابطه: درهنگامی که فرد حامل توپ به زمین حریف وارد شد حتی اگر پای او یا توپ زیر دستش وارد زمین خودی شود خطای نیمه (half) صورت گرفته‌است. البته نکته بالا [پای او یا توپ زیر دستش وارد اوت (Out) شود ] در مورد وارد شدن توپ به اوت (Out) نیز صدق می‌کند.

 

*** انواع خطاها در بازی بسکتبال :

در طی بازی بازیکنان حق گرفتن یکدیگر و یا هل دادن، حمله کردن و یا دویدن با توپ را ندارند و نمی‌توانند جلوی بازیکن تیم حریف را با دست، شانه، سر و یا زانو بگیرند. در صورت انجام خطا داور توپ را به تیم حریف داده و بازی از همان نقطه خطا یا بیرون زمین پیگیری می‌شود.

اگر توپ دست یکی از تیم‌ها باشد و در هنگام حرکت آن را از بالای سر حریف رد کند به شکلی که دستش در زیر توپ قرار گیرد خطا است و داور توپ را به تیم مقابل داده و بازی را از نزدیک ترین نقطه به اوت (Out) شروع می‌کند .

اگر در هنگام بازی، زمانی که یکی از بازیکنان تیم مقابل در حال پرتاب توپ است دست یکی از بازیکنان به توپ بخورد خطا صورت گرفته است .

اگر فرد پرتاب کنندهٔ توپ در موقعیت پرتاب‌های ۲ امتیازی باشد داور ۲ پرتاپ پنالتی را حکم می‌دهد و اگر در موقعیت پرتاپ ۳ امتیازی باشد ۳ پرتاب پنالتی حکم داده می‌شود. البته در این میان باید به یک مورد نیز اشاره کرد که اگر هنگام پرتاب، توپ فردی که روی آن خطا شده وارد حلقه شود، اگر در موقعیت پرتاب دو امتیاز و یا سه امتیاز باشد داور ۱ پرتاب پنالتی را حکم می‌دهد .

اگر توپ در زمین حریف و در موقعیت ذوزنقه در دست ما باشد وآن را به سوی تخته پرتاب کردیم و توپ به درون حلقه نرود و بدون آنکه به زمین بخورد دوباره به دست ما برسد اگر پرتاب کنیم خطا است وباید از محیط ذوزنقه خارج شویم بعد پرتاب کنیم .

اگر توپ در دست حریف باشد و آن را به پشت خود ببرد ویکی از هم تیمیمان توپ را درآن حالت از او بگیرد خطا صورت پذیرفته‌است .

- نحوه پاس دادن :

اگر فاصله ما با هم تیمیمان زیاد بود اول از همه باید توپ را با دو دست از دو سمت راست و چپ بگیریم به طوری که دو شصت انگشتان ما به سمت خود باشد و توپ را به دو سوم خود یا یک سوم هم تیمییمان پرتاب می‌کنیم. طوری که توپ نهایتاً به دست هم تیمیمان برسد. اگر فاصله ما با یار خودی کم بود و حریف در جلوی ما ایستاده بود می‌توانیم توپ را از زیر دست حریف به یارمان بدهیم و اگر حریف به سمت ما هجوم بیاورد می‌توانیم توپ را از یک سمت به پشت خود برده و از سمت دیگر به جلوی خود آورده و به یارمان بدهیم.

- پست های بازی بسکتبال :

در بسكتبال بطور كل سه پست اصلى وجود دارد، دو بازيكن در پست گارد، دو بازيكن در پست فروارد و يك بازيكن در پست سنتر. در بسكتبال رسمى و حرفه اى اين سه پست به پنج پست جداگانه تبديل مى شود كه عبارتند از : گارد رأس ، شوتينگ گارد ، فروارد كوچك ، فروارد قدرتى ، سنتر.

1) گارد رأس :

گارد رأس (point guard) يا پست١ معمولا بهترين پاس دهنده ى تيم است و توانايى حمل توپ (ball handling) او از بقيه افراد تيم بيشتر است و معمولا آمار پاس گل و توپ ربايى آنه از همه ى افراد تيم بيشتر است. گارد رأس بازيكنى سريع است كه مى تواند شوتهاى سه امتيازى و يا نزديك بزند. گارد رأس بعنوان مربى زمين شناخته شده و بايد بازى را مطالعه كند و ضعف دفاعى را تشخيص دهد. گارد رأس وظيفه رهبرى حمله و بردن توپ به زمين طرف مقابل را دارد و بازدهى تيم را با دادن پاس گل افزايش مى دهد. گارد رأس كوتاه قد ترين بازيكن تيم است و معمولا قدّى بين ١٨٠ سانتيمتر تا ١٩٠ سانتيمتر دارد. از گارد رأس هاى مطرحليگ ان.بى.اى مى توان به دريك رز ، كريس پاول و كايرى اروينگ و الن آيورسن اشاره كرد و از گارد رأس هاى ايرانى مى توان مهدى كامرانى را نام برد.

2) شوتينگ گارد :

شوتينگ گارد(shooting guard) يا پست ٢ معمولا بازيكنى به استقامت فروارد و با سرعت گارد رأس است.در كنار مهارت حمل توپ و شوت زدن مهارت پاس خوبى دارد و مى تواند وظايف گارد رأس را انجام دهد . در بازى، شوتينگ گارد وظيفه دفاع از خطرناك ترين تهديد حمله اى تيم مقابل را دارد. از بازيكنان معروف اين پست در ان.بى.اى مى توان به دوين ويد و كوبى برايانت و اسطوره بسكتبال آمريكا مايكل جردن اشاره كرد. قد شوتينگ گارد ها معمولا از گارد بلند تر است و قدى بين ١٩٠ سانتيمتر تا ٢ متر دارند. بازيكنان اين پست معمولا مى توانند به جاى فروارد هم بازى كنند.

3) فروارد كوچك :

فروارد كوچك (small forward) يا پست ٣ برخلاف اسمش بازيكنى تنومند و با استقامت بالاست كه بايد همه ى توانايى ها را از قبيل پاس، دفاع ، شوت و حمل توپ داشته باشد. فروارد كوچك بايد تواناىي بردن توپ به نزديكى سبد و لى آپ كردن و گرفتن خطا را داشته باشد و بتواند بخش عظيمى از امتيازش را از خط پرتاب آزاد بدست بياورد. وظيفه دفاع از حلقه بر عهده فرواد كوچك و فروارد قدرتى است پس بايد توانايى بلاك كردن را هم داشته باشد. از بازيكنان مطرح اين پست در ان.بى.اى مى توان به لبران جيمز ، كوين دورانت اشاره كرد و از بازيكنان مطرح ايرانى نيز مى توان صمد نيكخواه بهرامى را نام برد. فروارد كوچك معمولا هم قد شوتينگ و گاهى كمى بلند تر از اوست.

4) فروارد قدرتى:

فروارد قدرتى (power forward) يا پست٤ وظيفه اى مثل سنتر دارد و بايد بتواند زير حلقه امتياز بگيرد و در دفاع به قدرى بزرگ(اندازه ى بدنى) باشد كه بتواند يار بزرگتر تيم مقابل را دفاع كند و سريع باشد تا يار كوچكتر را هم دفاع كند. پاور فروارد بايد بتواند توپ هاى زيادى را ريباند كند و از توانايى بلاك كردن خوبى نيز. برخوردار باشد. قد پاور فروارد از فروارد كوچك بلند تر است و چيزى حدود ٢٠٣ سانتيمتر تا ٢١٣ سانتيمتر است. از پاور فروارد هاى مطرح ان.بى.اى مى توان به بليك گريفين و سرجى ايباكا و كوين لاو اشاره كرد و از پاور فروارد هاى ايران نيز مى توان ارسلان كاظمى را نام برد.

 

5) سنتر :

سنتر (center) يا پست ٥ يا بيگمن(big-man) يكى از مهمترين پست ها است معمولا نزديك سبد بازى مى كند و بلند قامت ترين بازيكن تيم است. مهارت هاى آنها در ريباند كردن ، امتياز آورى زير سبد و درست كردن ديوار براى بازيكنان ديگر براى نفوذ به سبد(setting screen) است. در بسكتبال حرفه اى بازيكنان معروف زيادى در گذشته در اين پست بازى مى كردند بازيكنانى مثل حكيم اولاجوان ، ويلت چمبرلين ، پاتريك اوينگ و شكيل اونيل و در حال حاضر دوايت هاوارد و تيم دانكن از بهترين هاى اين پست هستند كه در ان.بى.اى بازى مى كنند. قد معمول سنتر ها بلند تر از ٢١٠ سانتيمتر است. از سنتر هاى معروف بسكتبال ايران مى توان حامد حدادى را نام برد.

انواع پرتاب:

1)نحوه پرتاب شوت :

در تمامی پرتاب ها از جهات مختلف ، باید به چند نکته توجه کنیم:

برای پرتاب شوت توپ را باید به شکل T گرفته شود یعنی دست چپ در کنار توپ ودست راست روی توپ (روی قسمتی که روبروی ماست )قرار داده شود.

برای پرتاب توپ باید با دست چپ به توپ جهت داده شود و با دست راست پرتاب شود ؛ به طوری که تنها مچ دست خم شود.

هنگام پرتاب(2 ثانیه قبل از پرتاب توپ به سبد)باید پا ها را مقداری خم کرده و بعد به حالت اولیه در بیاوریم هنگامی که به حالت اولیه درآمد آنگاه پرتاب میکنیم.

به هنگام پرتاب پاها باید به اندازه عرض شانه باز شود.

2) پرتاب ۳ گام :

اگر در هنگام بازی موقعیت ضد حمله پیش بیاید می‌توانیم از پرتاپ‌های سه گام استفاده کنیم. سه گام به این شکل است که وقتی به نزدیکی حلقه حریف رسیدیم درهمان حالت دویدن می‌توانیم ۳ گام برداریم و توپ را به داخل حلقه بیندازیم. به شکلی که ۲ گام برداریم و گام آخر را می پریم و توپ را در حلقه بیندازیم. برای زیبایی این حرکت می‌توانیم درهنگام گام برداشتن توپ را دور کمر خود بچرخانیم و بعد پرتاب کنیم.

3) پرتاب به وسیله تخته :

اگر روبروی حلقه بودید می‌توانید با استفاده از مربع روی تخته آن را در درون سبد بیندازید به طوری که آن را دقیقاً به وسط مربع بزنید.

اگر در دو سمت چپ یا راست حلقه بودید می‌توانید به ظلع بالایی مربع پرتاب کنید.

اگر زیر حلقه بودید می‌توانید از گوشه‌های مربع استفاده کنید به طوری که مقداری به سمت عقب خم شده (دراین حالت برای بهتر پرتاب کردن می‌توانید فقط یک پای خود را به سمت عقب بیاورید) و اگر به سمت چپ خم شده‌اید باید توپ را به گوشه چپ مربع بزنید و اگر به سمت راست خم شده‌اید توپ را به گوشه راست مربع بزنید.

در تمامی این موارد سرعت توپ نقش مهمی دارد مسلم است که هر چه فاصله نزدیک تر می‌شود سرعت توپ هم باید کم تر شود.

** زاویه پرتاب : در هر پرتاب (به جز پرتاب ۳ گام و ریباند) باید به زاویه توپ توجه داشت. زیرا اگر زاویه پرتاب ما کم باشد توپ در اصطلاح بلاک (Block) می‌شود. بنابراین بهترین زاویه برای پرتاب توپ زاویه ۴۵ درجه‌است.

4) پرتاب ریباند :

اگر تیم ما توپ را به سوی حلقه حریف پرتاب کرد و آن وارد سبد نشد، می‌توانیم با روش ریباند آن را وارد سبد کنیم. روش ریباند اینگونه‌است که در هنگامی که توپ توسط یار ما زده شد و به تخته برخورد کرد و درون سبد قرار نگرفت، ما می‌توانیم هنگامی که توپ در حال برگشتن است پریده و توپ را در همان حال که پایمان روی زمین نیست با دست آرام به تخته زده و آن را درون سبد جای دهیم .

 

** روش امتیاز دهی در بازی بسکتبال :

امتیاز هر گل (پرتاب موفق در حلقهٔ حریف) با توجه به موقعیت بازیکنی که اقدام به شوت کرده‌است متفاوت است. اگر بازیکن خارج از خط سه امتیازی باشد، گل سه امتیاز و اگر داخل آن باشد دو امتیاز دارد. هر پرتاب آزاد (پنالتی) یک امتیاز دارد. در بسکتبال تساوی وجود ندارد و آن قدر وقت اضافه به بازی داده می‌شود تا یکی از دو تیم برنده شود. زمان استراحت بین وقت‌های اضافه ۱ دقیقه‌است.

  

** ورود بسکتبال به ایران :

سال ورود بسکتبال به ایران را ۱۹۰۱ میلادی برابر با ۱۲۸۰ هجری شمسی ذکر کرده ‌اند . اما آنچه مسلم است ، اولین نشانه‌های ورود بسکتبال به ایران در سال‌های ۱۳۱۰ و ۱۳۱۱ دیده شده که آن هم توسط کارکنان سفارتخانه‌های خارجی در ایران بوده‌است . در سال ۱۳۱۴، یک مربی ورزش به نام «فریدون شریف زاده» ورزش بسکتبال را به دانش آموزان دبیرستان البرز (کالج البرز) تهران معرفی و پایه گذاری کرد و کم کم دیگر مربیان ورزش به گسترش و آموزش این ورزش پرداختند . در سال ۱۳۲۴، فدراسیون بسکتبال ایران تشکیل شد و نخستین حضور بسکتبال ایران در میدان‌های بین المللی ، در بازی‌های المپیک لندن (۱۹۴۸) بود .

Loading the player...